##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

دانیال بسنج آزاده حکمی

چکیده

در این مقاله یکی از داستان‌های اریک امانوئل اشمیت (Éric-Emmanuel Schmitt ) به روش اسطوره سنجی بررسی می‌شود. از دیرباز، داستان به عنوان یکی از بهترین بسترهای متن اسطوره ای مطرح است. در قرن بیستم نیز، پیرنگ های اسطوره ای در آثار بسیاری از نویسندگان دیده می‌شود. به طور اخص سوررئالیست‌ها و نمایشنامه‌نویسان از بیشترین علاقمندان اسطوره‌ها هستند. از بین نویسندگان معاصر، اریک امانوئل اشمیت یکی از علاقه مندان اسطوره‌هاست؛ تا آنجا که حتی عناوین آثار او از اسامی اسطوره‌ها خالی نیست. کتاب "ده فرزند هرگز نداشتۀ خانم مینگ" (Les Dix Enfants que madame Ming n'a jamais eus ) یکی از آخرین آثار اوست که با داستان پیگمالیون شباهت فراوانی دارد. پیگمالیون (Pygmalion ) حاکم قبرس، سنگتراشی است که به دشمنی با زن‌ها شهره است. دلیل کینه او فساد و بی وفایی زن‌هایی است که در اطرافش حضور دارند. او برای نشان دادن ضعف زنان، مجسمه ای می‌سازد اما ناخواسته دل به او می‌بندد. عشق او چنان بالا می‌گیرد که برای مجسمه لباس و جواهرات می‌خرد و در انتها ونوس (الهه عشق) دلش به رحم آمده، به مجسمه جان می‌بخشد. در این کتاب اشمیت از زنی چینی سخن می‌گوید که ده فرزند دارد. بدیهی است که داشتن این تعداد فرزند سال‌هاست که در چین ممنوع است. خواننده در تعلیق و تردید سر در گم است و بیشتر می‌پندارد این‌ها همه توهمات خانم مینگ است، ولی در انتها همه ده فرزند جان می‌گیرند و کنار مادر می‌ایستند.

جزئیات مقاله

مراجع
اشمیت، اریک امانوئل. (1391). ده فرزند هرگز نداشته خانم مینگ. ترجمه فهیمه موسوی. نشر افراز: تهران.
اشمیت. اریک امانوئل. (1392). اولیس از بغداد. ترجمه پویان غفاری. نشر افراز. تهران.
کهنمویی پور، ژاله؛ نسرین دخت خطاط و علی افخمی (1381). فرهنگ توصیفی نقد ادبی، تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
عباسی، علی. (1390). ساختارهای نظام تخیل از منظر ژیلبر دوران. ناشر علمی و فرهنگی.
همیلتون، ادیت. (1387). سیری در اساطیر ایران و روم. ترجمه عبدالحسین شریفیان. تهران: انتشارات اساطیر..
امامقلی زاده، سعید. (1387). "اثر پیگمالیون: آرزوهای بزرگ". تدبیر. صص 40-44.
الیاده، میرچا. (1381). اسطوره، رویا، راز. ترجمه رویا منجم. تهران: نشر علم.
ترقی، گلی. (1386). بزرگ بانوی هستی؛ اسطوره، نماد، صور ازلی. تهران: انتشارات نیلوفر.
Albouy, Pierre. (1998). Mythes et mythologies dans la littérature française. Armand Colin, Paris.
Brunel, Pierre. (1992). Mythocritique ; théorie et parcours. PUF, Paris.
Mérimée, Prosper. (1837). La Vénus d’Ille. Charpentier, Paris.
ارجاع به مقاله
بسنجد., & حکمیآ. (۱۳۹۴-۱۰-۲۸). بررسی اسطوره پیگمالیون در کتاب "ده فرزند هرگز نداشتۀ خانم مینگ" نوشته اریک-امانوئل اشمیت. پژوهش های ادب و زبان فرانسه, 2(2), 61-76. https://doi.org/10.22067/rllf.v2i2.31572
نوع مقاله
پژوهش های زبان و ادب فرانسه