##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

وحید نژاد محمد

چکیده

فلسفه روانکاویِ ژاک لَکان (Jacques Lacan) بسیاری از حیطه‌های زیستی-اِدراکیِ انسان را در قلمرو روانکاوی تحت تأثیر قرار داده و به پرسش‌های بی‌شماری در قالب زبان، گفتار و ساختارِ ناخودآگاه در قالب بحث‌هایِ روانکاوی، ادلّه کامل و کافی ارائه کرده است. لَکان، فیلسوف و روانکاو فرانسوی، توانسته است مسأله هستیِ زبان، گفتار و ناخودآگاه را در قالب عناصری همچون هذیانِ بیماران روان‌نژند (نِوروتیک)، پارادوکسِ غیر، سوژه، استعاره پدری، موجّهات (modales)، میلِ درونی (désir)، شیء مطلوب (objet) را مطرح کند تا پاسخی به برخی معمّاهای فلسفی-روانکاوی ارائه دهد. کُلیّت مفاهیم لَکان در یک زنجیره به هم متصل بوده و بعضاً به اِبهام و غامض بودن یاد می‌شود. نزد وی، نشانه‌ها (ی بیماری) می‌توانند حاملِ معنا باشند. این نشانه‌ها برای خود دارای زبانِ نظام‌مند و ساختارِ پیچیده هستند. از سوی دیگر «ساختارِ» لَکان یک ساختارِ بین‌ذهنیّتی است که با مجموعه ای از واقعیّات روانی-پنهانیِ سوژه سروکار دارد. در این مقاله تلاش بر این است تا با گذر از عناصر، مولّفه‌ها و تبیین جایگاه ساختارگرایی، زبان شناسی و روانکاوی نزد لَکان، برداشت‌های وی از زبان، معنا و گفتار را در زنجیره‌هایِ «معنایی»، «نشانه ای» و «دالّ‌ها» نمایان کرده و نقش فلسفه را در تعریف روانکاوی وی نشان دهیم.

جزئیات مقاله

مراجع
اونز، دیلن. (1386). فرهنگ مقدماتی اصطلاحاتِ روانکاوی لاکانی. ترجمه مهدی پارسا و مهدی رفیع. تهران: نشر گام نو.
راسخ‌مهند، محمد. (1392). درآمدی بر زبان‌شناسیِ شناختی، نظریه‌ها و مفاهیم. تهران: سمت.
موللی، کرامت. (1388). مقدمه‌ای بر روانکاویِ لاکان. تهران: نشر دانژه.
هایدگر، مارتین. (1385). هستی و زمان. ترجمه سیاوش جمادی. تهران: ققنوس.
Arrivé, Michel. (1985). «Signifiant saussurien et signifiant lacanien». Langages. Vol. 19, n°77.
Barthes, Roland. (1972). Le Degré Zéro de l’écriture. Paris. Points-Seuil.
Benveniste, Emile. (1966). Problèmes de linguistique générale. tome 1, Paris, Gallimard.
Dosse, François. (1992). Histoire du structuralisme. «Le champ du signe». tome 1, Paris, La Découverte.
Fasold, Ralph W. (1990). Sociolinguistics of Language. Oxford, Blackwell.
Fontaine-De Visscher Luce. (1966). «La pensée du langage chez Heidegger». In: Revue Philosophique de Louvain. Troisième série. Tome 64, N°82, pp. 224-262.
Foucault, Michel. (1989). L’archéologie du savoir. Paris, Gallimard.
Freud, Sigmund. (1969). Le rêve et son interprétation. Paris, Gallimard.
----------. (1985). Le trouble psychogène de la vision in Névrose. psychose et perversion. Paris, PUF.
Heidegger, Martin. (1976). Acheminement vers la parole. Paris, Gallimard.
Jakobson, Roman. (1973). Essais de linguistique générale. tome 2, Paris, Minuit.
Juranville, Alain. (1984). Lacan et La philosophie. Paris, PUF.
Kahnamouipour, Jaleh., Khattate, Nasrine. (1995). La critique littéraire. Téhéran, Samt.
Kristeva, Julia. (1981). Le langage, cet inconnu. Paris, Seuil.
Lacan, Jacques. (1953). Ecrits I. Paris, Seuil.
----------. (1959). Séminaire VI. Paris, Seuil.
----------. (1966). Ecrits. Paris, Seuil.
----------. (1973). Les quatre concepts fondamentaux de la psychanalyse. Livre XI. Paris, Seuil.
----------. (1975). Séminaire I. Paris, Seuil.
----------. (1978). Séminaire II. Paris, Seuil.
----------. (1981). Séminaire III. «Les psychoses », Paris, Seuil.
----------. (1998). Séminaire V. Paris, Seuil.
Lemaire, Anika. (1977). Jacques Lacan. Bruxelles. Pierre Mardaga.
Lévinas, Emanuel. (1964). Totalité et Infini. Paris, La Haye.
Merleau-Ponty, Maurice. (1945). Phénoménologie de la perception. Paris, Gallimard.
Saussure, Ferdinand De. (1986). Cours de linguistique générale. Paris, Payot.
Strauss, Claude-Lévi. (1964). Le Cru et le cuit. Paris, Plon.
ارجاع به مقاله
نژاد محمدو. (۱۳۹۷-۱۰-۲۸). تأمّلی بر «سوژه» ژاک لَکان در بستر «زبان» دگردیسی و یا تکامل زبان؟. پژوهش های زبان و ترجمه فرانسه, 1(1), 93-119. https://doi.org/10.22067/rllf.v2i2.53163
نوع مقاله
پژوهش های زبان و ترجمه فرانسه