نشریه های علمی انتشارات
اطلاعات شماره: (سال دوم ، شماره چهارم ،پاییز و زمستان ۱۳۹۴)

عنوان مقاله: تأمّلی بر «سوژه» ژاک لَکان در بستر «زبان» دگردیسی و یا تکامل زبان؟


صفحات: 93-119

DOI: 10.22067/rllf.v2i2.53163

چکیده
فلسفه روانکاویِ ژاک لَکان (Jacques Lacan) بسیاری از حیطه‌های زیستی-اِدراکیِ انسان را در قلمرو روانکاوی تحت تأثیر قرار داده و به پرسش‌های بی‌شماری در قالب زبان، گفتار و ساختارِ ناخودآگاه در قالب بحث‌هایِ روانکاوی، ادلّه کامل و کافی ارائه کرده است. لَکان، فیلسوف و روانکاو فرانسوی، توانسته است مسأله هستیِ زبان، گفتار و ناخودآگاه را در قالب عناصری همچون هذیانِ بیماران روان‌نژند (نِوروتیک)، پارادوکسِ غیر، سوژه، استعاره پدری، موجّهات (modales)، میلِ درونی (désir)، شیء مطلوب (objet) را مطرح کند تا پاسخی به برخی معمّاهای فلسفی-روانکاوی ارائه دهد. کُلیّت مفاهیم لَکان در یک زنجیره به هم متصل بوده و بعضاً به اِبهام و غامض بودن یاد می‌شود. نزد وی، نشانه‌ها (ی بیماری) می‌توانند حاملِ معنا باشند. این نشانه‌ها برای خود دارای زبانِ نظام‌مند و ساختارِ پیچیده هستند. از سوی دیگر «ساختارِ» لَکان یک ساختارِ بین‌ذهنیّتی است که با مجموعه ای از واقعیّات روانی-پنهانیِ سوژه سروکار دارد. در این مقاله تلاش بر این است تا با گذر از عناصر، مولّفه‌ها و تبیین جایگاه ساختارگرایی، زبان شناسی و روانکاوی نزد لَکان، برداشت‌های وی از زبان، معنا و گفتار را در زنجیره‌هایِ «معنایی»، «نشانه ای» و «دالّ‌ها» نمایان کرده و نقش فلسفه را در تعریف روانکاوی وی نشان دهیم.

کلمات کلیدی:   زبان; ساختار; سوژه; ناخودآگاه; دال; گفتار; زنجیره دلالت

مراجع

دریافت نسخه XML

تمام متن: PDF
دانلود : 1227

بازدید: 240

تاریخ دریافت: 1394/10/29 , تاریخ پذیرش: 1394/10/30 , تاریخ انتشار: 1394/10/30

ایمیل این مقاله (نیازمند ورود )
ایمیل به نویسنده (نیازمند ورود )